Noem het leven maar gerust een zoektocht naar geluk. Gelul, brak wakker worden en net niet over je kokkert gaan, dat is pas geluk hebben. Ik heb soms enigszins moeite om me te vinden in de diepere gedachtes van het leven. De vraag waarom is daarvan een mooi voorbeeld. Enkele namen heb ik helaas moeten verwijderen uit mijn telefoongeheugen omdat, wanneer zij oplichten op mijn scherm, ik een lading narigheid over me heen krijg, gevolgd door de vraag waarom heb ik dat altijd? Omdat god jou niet aardig vind denk ik. God vind mij ook niet altijd de ''topper'' die hij geschapen dacht te hebben, maar wij begrijpen elkaar wel. Wanneer mijn stalen ros met een lege band langs de weg staat, kijk ik even omhoog, jaja, het ging ook wel heel lang goed he? Wanneer het dan zachtjes begint te regenen, grinnik ik zachtjes, een regenbuitje? zozo toe maar..de hagel klettert op me neer en snel ren ik een portiek in om te redden wat er te redden valt, verdomme nog an toe. Ik ben een gelukkig mens omdat ik tegenslagen compenseer met..ja u raad het al..drank. Mensen zonder geld noemen we alcohollisten en mensen met geld noemen we verantwoorde drinkers en ik geef zoveel geld uit aan drank dat het bijna niet meer verantwoord is. Het mooiste van drank is dat je andere dingen gaat zeggen. Dingen die je al heel lang tegen iemand wilde zeggen, maar het kwam er maar niet van, gek genoeg. Hele belangrijke zaken, die je op deze momenten opeens scherp in het gedachte hebt. Het moment van binnenkomst zegt mij vaak genoeg. Loom uitziende figuren, met een lange dag achter de rug, of een korte nacht, zitten verveeld met een lauw pilsje naar de TV te staren. Even lichten hun ogen op maar dit is van korte duur, een enkeling knippert om de slaap te verdrijven maar geeft op. Op dit soort avonden gooien deze succesvolle en gelukkige mannen, als een verdwaalde groep wolven huilend naar de maan, de handdoek in de ring. Op dit soort avonden is het woord broederschap van toepassing en zijn alle vriendinnen kutwijfen. Elkaar plechtig belovend dit verbond in ere te houden fietsen ze naar huis, vastberaden, egoistisch en aangeschoten als ze zijn kruipen ze bij hun kutwijven in bed, troostzoekend als kleine kinderen. Zij vragen zich niet af waarom, ze vallen direct in slaap om de volgende morgen brak wakker te worden. Bijna gaan ze over hun nek. Bijna..dat is pas geluk hebben..
donderdag 11 december 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)