ken je dat gevoel?

In zomerkleding naar je werk gaan en soppend van de regen die avond huiswaarts keren, proberend grip te houden in je constant wegglippende birkenstocks, zoekend naar je trappers. Op je skoeter een politielichtcontrole naderen en er achter komen dat kortsluiting in het lichtcircuit een eind aan je bravoure zal maken. Nonchalant een pose aannemen in een lift, hierbij de noodknop indrukken en in de ogen van de iets te dikke, iets te oude, iets te eenzame schoonmaakster zien dat zij er het beste van wil maken. Ken je dat gevoel? wie kent het niet. De genante gebeurtenissen des levens die zorgen voor broodnodige opvulling in pijnlijke verjaardagsstiltes zijn bij mij niet meer op twee handen te tellen, helaas en gelukkig. Hoe saai zou het zijn als je in je allereerste romantische nacht met de vrouw van je dromen een fles champagne zou openen en de kurk met een sierlijke boog in de prullenbak zou doen verdwijnen. Het liefst trek ik in het donker op de tast eerst de vissenkom over me heen om daarna, mocht ik hem vinden, de fles zo te ontkurken dat de kleine doerak via de kin van mijn vriendin in mijn oog beland, waarna ik de avond zonder twijfel zal kunnen typeren als onvergetelijk. Wat zal ik het zweet missen wanneer ik mijn ontrouwe stalen ros voortduw, het liefst in de regen, het liefst helemaal van buiten amsterdam, lachend om de elementen, lachend om het lot, stoer in mijn man zijn, terug naar de basis. Wat zal ik de tranen missen die het geluk gestalte geven wanneer de zon schijnt en alles op rolletjes loopt. Ik ben blij dat ik af en toe aankloot en de mensen hoofdschuddend laat passeren, want zij kennen dat gevoel..

Nou ja zeg!

Vandaag aan het werk geweest met een constante focus op getril in mijn rechter broekzak, Ajax speelt zijn laatste kans om de landstitel. vervelend is, zelfs als ajax een keer wint wanneer het nodig is, verwijzing naar eerder verloren nietszeggende wedstrijden, moet Psv verliezen. Psv is een club die op ongemerkte wijze titel na titel pakt en mij zo langzamerhand doet twijfelen aan eventuele inschrijving bij leeghoofdige figuren die met slaghouten afspreken langs snelwegen. tril..een nul voor ons, das lekker, zou het dan toch nog kunnen. tril..twee nul. Met spanning wacht ik het nieuws af omtrend Psv, tervergeefs. Wanneer ik mijn stadion bezoekende source sms over hun vorderingen krijg ik niets terug. Over en sluiten denk ik dan. Niets is zo naar als het onomkeerbare, vooral niet als dat iets is waar feestende eindhovenaren mee te maken hebben. Psv landskampioen 2008, ik start mijn haperende vespa en rij naar de australian. F staat ijsjes te knutselen en komt naar buiten als hij me ziet staan. en? ja klote..een nul voor die anti voetbal club. ik merk dat ik neerslachtiger ben dan ik dacht, draai mijn stalen ros het trotoir af en laat me meevoeren in de gezelligheid van de lente. Wat een fokkign lekker weer is het ineens geworden, maar vandaag ben ik de gebroken fan, blik op onweer en jas tot het bovenste tandje dicht geritst..volgend jaar pakken we alles wat er te winnen valt..no surrender..voetbal is oorlog..maar de bal is rond..