Waarom? Daarom!

Noem het leven maar gerust een zoektocht naar geluk. Gelul, brak wakker worden en net niet over je kokkert gaan, dat is pas geluk hebben. Ik heb soms enigszins moeite om me te vinden in de diepere gedachtes van het leven. De vraag waarom is daarvan een mooi voorbeeld. Enkele namen heb ik helaas moeten verwijderen uit mijn telefoongeheugen omdat, wanneer zij oplichten op mijn scherm, ik een lading narigheid over me heen krijg, gevolgd door de vraag waarom heb ik dat altijd? Omdat god jou niet aardig vind denk ik. God vind mij ook niet altijd de ''topper'' die hij geschapen dacht te hebben, maar wij begrijpen elkaar wel. Wanneer mijn stalen ros met een lege band langs de weg staat, kijk ik even omhoog, jaja, het ging ook wel heel lang goed he? Wanneer het dan zachtjes begint te regenen, grinnik ik zachtjes, een regenbuitje? zozo toe maar..de hagel klettert op me neer en snel ren ik een portiek in om te redden wat er te redden valt, verdomme nog an toe. Ik ben een gelukkig mens omdat ik tegenslagen compenseer met..ja u raad het al..drank. Mensen zonder geld noemen we alcohollisten en mensen met geld noemen we verantwoorde drinkers en ik geef zoveel geld uit aan drank dat het bijna niet meer verantwoord is. Het mooiste van drank is dat je andere dingen gaat zeggen. Dingen die je al heel lang tegen iemand wilde zeggen, maar het kwam er maar niet van, gek genoeg. Hele belangrijke zaken, die je op deze momenten opeens scherp in het gedachte hebt. Het moment van binnenkomst zegt mij vaak genoeg. Loom uitziende figuren, met een lange dag achter de rug, of een korte nacht, zitten verveeld met een lauw pilsje naar de TV te staren. Even lichten hun ogen op maar dit is van korte duur, een enkeling knippert om de slaap te verdrijven maar geeft op. Op dit soort avonden gooien deze succesvolle en gelukkige mannen, als een verdwaalde groep wolven huilend naar de maan, de handdoek in de ring. Op dit soort avonden is het woord broederschap van toepassing en zijn alle vriendinnen kutwijfen. Elkaar plechtig belovend dit verbond in ere te houden fietsen ze naar huis, vastberaden, egoistisch en aangeschoten als ze zijn kruipen ze bij hun kutwijven in bed, troostzoekend als kleine kinderen. Zij vragen zich niet af waarom, ze vallen direct in slaap om de volgende morgen brak wakker te worden. Bijna gaan ze over hun nek. Bijna..dat is pas geluk hebben..

Na regen..

Staande onder een grote kastanjeboom ergens in Amstelveen realiseer ik me dat het voorbij is. De zomer is niet meer, of moet ik zeggen de illusie is niet meer. Wat is het toch met ons gekke Nederlanders dat we vanaf het officiële begin van de zomer ongegeneerd onze witte onderbenen blootstellen aan wind en regen. Vergeet die verkwikkende onverwachtse hagelbuien trouwens niet. Dat we een flesje rosé opentrekken en er is lekker voor gaan zitten voor ons tentje, we mogen niet klagen met het weer..de regen is inderdaad even gestopt als je dat bedoelt. Het percentage chloor in buitenbaden is moeilijk op stand te houden met die stortregens en waarom zou je erop uit gaan als je onder het plaatselijke fietserstunneltje ook prima kunt badderen, tja zit wat in. Misschien is het maar beter zo, dat er eindelijk gesproken kan worden van officieel klote herfstweer in plaats van wisselvallig zomer weer. Het is niet dat ik een pessimist ben maar soms wordt het me iets te kwaad, schuilend voor een zondvloed vergezeld door slipperdragers die overal weer stukjes blauw denken te zien. Waar dan klootzakken, waar dan? Elk jaar weer een illusie armen maar een belofte rijker verdwijnen de sandalen in de kast, volgend jaar, ja volgend jaar....voorspel ik regen.

Gewetenskwestie

JE GEWETEN, Het gekke is dat het altijd toeslaat op momenten dat je er niet op zit te wachten, bijvoorbeeld. Rennend uit een kluis met knisperend papiergeld in grote jutte zakken, wat de fok ben ik aan het doen? Liggend op een aziatisch ogende, vermoedelijk omgebouwde, prostituee in thailand, die je toe fluistert dat je alles om je heen moet vergeten, shit de fuk. Geld aanemend van een 12 jarig onderbetaald VenD medewerkstertje dat je in paniek per ongeluk vijftig euro wisselgeld in plaats van vijf toeschuift, dit gaat te ver ouwe, dit kan je niet maken..eh sorry ik vind het heel lief van je, maar geef me maar gewoon vijf hoor..ze lacht beschaamd en profiteert van de goedheid van de mens. Hebben mensen die genoten hebben van de goudenkooi dit soort dingen ook, of betalen zij omgebouwde hoeren in thailand zonder schroom met buitgemaakt spaargeld en vijftigjes uit VenD kassa s? Dat zijn dingen die ik me afvraag. Er komt trouwens weer een nieuw seizoen in de gewetenloze villa op de buis, ze zoeken nog verwoedt naar klootzakken en kutwijven, en gelukkig blijken deze moeilijker te vinden dan ik dacht..het valt allemaal niet mee concludeer ik toch, terwijl ik slalom tussen knipperende dubbel geparkeerde lichten op de Pc Hoofdstraat, want juist door deze mensen komt er een kabinet balkenende tot stand, en staan moraalridders in EO programma s de ruggengraat van Nederland recht te houden. Geef mij maar Achteloze, gewetenloze viezerikken met onverantwoord eet-en-drink gedrag, agresieviteits neigingen en een vulgaire woordenschat die mij de spiegel van de werkelijkheid voor houden. Dan komt bij mij automatisch op: dit is niet normaal, kijken hier kinderen naar, dit kan niet, dit mag niet, wat moeten hun moeders wel niet denken, welke zieke geest zit hier achter? Juist ja..ik wil gewetenloze klootzakken zien bij de EO..

Einde(lijk) Rust

De zon speelt met licht en donker als een kind doet wanneer het eenden en vossen projecteert op de muur. Motieven van honderden bladeren glijden op het ritme van de wind van mijn tenen naar mijn hoofd, en daar voorbij. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes, waar menig Chinees medemens jaloers op kan zijn, en mijmer in mezelf over de geneugten des levens. Een grote bos rastahaar zit met ontbloot bovenlichaam gebogen over zijn gitaar, keurig gekamde haren trekken onwennig de manchetten van zijn overhemd open, uit? nee..of toch.Hij blijft in zijn rol en zoekt verkoeling in koude rose uit een ijsemmertje en verschuilt zich in het hectische leven van zijn telefoon. Soms kijkend, soms nochalant in de hand houdend, soms in de broek schuivend, maar meestal aan het luisterend oor. Een groepje net-moeder-geworden vrouwen zit in een kringetje op het gras, om hun heen een veilige barriere van kinderwagens, het kroost kijkt als onoplettende bewakers uit hun rollende torentjes. Een strompelende verslaafde vraagt om geld maar krijgt een bonbon, een puber vraagt om aandacht maar krijgt geld voor drugs. Een radio. Twee radio s. Twee radio s en een telefoon met het nieuwste nummer van T pain. Achter mij staat een scooter op het pad, het gaat hier om jongens die te jong zijn voor een certificaat maar te oud om te leren. De babybalustrade begint moe te worden. Het rasta haar herhaald onophoudelijk het moeilijkste stukje uit zijn balade en de gekamde lokken lachen plakkerig. Menig chinees medemens houdt het voor gezien en ook ik zoek mijn rust in de gekte van de stad, knetterend op mijn ros. Tussen passeerende vrachtauto s snuif ik het fijnstof op, nu het nog kan, vloek ik op de permanent geopende brug over de schinkel en word al bellend aangehouden door een agent op een motor, die mij te jong lijkt voor een certificaat en te oud om te leren..

Balans en Perfectie!

Met een zelfverzekerdheid waar ik me van afvraag waar hij vandaan komt zwier ik de stoep op. Ik laat me van mijn zadel glijden en sla het meegebrachte handdoekje sportief om mijn nek, lekker dan. Ik duw tegen de deur ,die getrokken moet worden, en zie de ogen van de baliemedewerkster klein worden van leedvermaak. Even nochalelant de telefoon uit de zak nemen doet haar vermoeden dat ik een interessant en boeiend zakenleven lijd, jammer ze kijkt niet. Vanuit de zaal hoor ik het nodige testosteron vrij komen waarbij het nodig schijnt te zijn hartstochtelijk te hijgen en zelfs af en toe te schreeuwen. Kleine vrouwtjes van middelbare leeftijd douchen zich maar haastig af en zoeken de veiligheid van hun vierwiel aangedreven staalconstructies op. Goeie morge meneer Akkerman. Ik schrik op en kijk wie mij uit mijn gedachte deed opschrikken. Of ik even mijn pasje wilde doorhalen want er begon zich een rij te vormen bij het handscanhekje, mooi scrable woord trouwens. Na het goedkeuren van mijn levenslijnen loop ik langs de glazen wand waar ik visueel bevestigd krijg wat mijn gehoor reeds deed vermoeden. Grote bezwete kerels, met meer inkt in hun armen dan zij vermoedelijk ooit met een pen geschreven hebben springen van apparaat naar gewichten, van gewichten naar loopbanden onder het slaken van zuchten en kreten. Mijn ogen zoeken al naar een authentiek ogende geitenboerderij achtige draaikastjes waaruit je voor twintig cent korels of pinda s kan krijgen voor die rakkers maar ook ik zal me moeten mengen in de jungle van sportend Amsterdam zuid. Ik loop schichtig naar de herenkleedkamers, klim over een groepje gedesillusioneerde ajaxspelers heen en zie de kansen voor het komende beslissende playoff duel zienderogen kleiner worden. Kan iemand die jongens omhoog trekken en ze een knuffel geven, ik heb helaas aan een strak trainingschema te voldoen, ik heb geen tijd voor emoties en trouwens emoties zijn voor vrouwen lijkt er op menig mannen voorhoofd geschreven te staan. Onwennig pak ik een paar gewichten en kijk in de spiegel, tja, echt gespierd kun je mij niet noemen, anders dan de blikken die mij volgen vanuit hun uiterste krachtsinspanning maakt dat me ook niet zoveel uit. Ik doorloop mijn schema en ik merk dat het allemaal net niet te doen is, maar daar zal wel weer een of andere techniek achter zitten en pak tevreden mijn spulletjes uit mijn computergestuurde kluis. Vroeger had je in ieder geval nog van die fijne armbandjes met een sleuteltje eraan die je na een dagje zwemmen in de miranda bad zonder uitzondering kwijt was, waar is het mis gegaan. Ik voel de brakheid van gister avond in mijn keel gieren en merk dat ik mijn briefgeld zal moeten aanspreken voor een flesje speciaal trainingswater, goed voor geest en lichaam. Alles lijkt hier in balans te moeten zijn en ik lijk de enige die daar de nodige moeite mee heeft. Ik ben namelijk niet in balans, ik ben een mens dat gewoon een bord eten eet, om de zoveel tijd geniet van een lekker drankje en slapen alleen in gezelschap wardeer. Ik trek aan de deur die geduwd moet worden en voel de ogen in mijn rug branden. Buiten staat een meisje, lekker in het niets te staren, even na te genieten van de inspanning die haar lichaam geleverd heeft. Ik kijk haar meewarig aan, ook zij denkt even terug aan het gevoel waneer je ijskoud en nat zonder sleuteltje voor je kluisje stond, ik giet de laatste euro uit mijn flesje naar binnen..

verve(l)ling..

Sjokkend langs het water van de gracht, richting het beloofde land waar mijn grote vriend F de scepter zwaait, probeer ik niet te struikelen over kortgerokte benen die de rode belofte dragen bruin te zullen worden. Uit eigen ervaring weet ik wel beter. Mijn neus is altijd als eerste aan de beurt, als een droogliggend wad komt het omhoog tussen de poriën der zeespiegel, om vervolgens tervergeefs overspoeld te worden met aftersun. Rendament?.. alsof een druppel water verdwijnt in de geulen van een Afrikaanse akker..Verdrietig kijk in de spiegel en zie het velletje langzaam het veilige nestje verlaten om zijn eerste vlucht te gaan maken, hij stijgt op maar glijdt in sierlijke duikvlucht richting wasbak. Ik voel in mijn zakken en graai er twee keer twee euro uit, net genoeg voor een koffie en een broodje dooie koe, de opstekende wind loeit bestraffend..

ken je dat gevoel?

In zomerkleding naar je werk gaan en soppend van de regen die avond huiswaarts keren, proberend grip te houden in je constant wegglippende birkenstocks, zoekend naar je trappers. Op je skoeter een politielichtcontrole naderen en er achter komen dat kortsluiting in het lichtcircuit een eind aan je bravoure zal maken. Nonchalant een pose aannemen in een lift, hierbij de noodknop indrukken en in de ogen van de iets te dikke, iets te oude, iets te eenzame schoonmaakster zien dat zij er het beste van wil maken. Ken je dat gevoel? wie kent het niet. De genante gebeurtenissen des levens die zorgen voor broodnodige opvulling in pijnlijke verjaardagsstiltes zijn bij mij niet meer op twee handen te tellen, helaas en gelukkig. Hoe saai zou het zijn als je in je allereerste romantische nacht met de vrouw van je dromen een fles champagne zou openen en de kurk met een sierlijke boog in de prullenbak zou doen verdwijnen. Het liefst trek ik in het donker op de tast eerst de vissenkom over me heen om daarna, mocht ik hem vinden, de fles zo te ontkurken dat de kleine doerak via de kin van mijn vriendin in mijn oog beland, waarna ik de avond zonder twijfel zal kunnen typeren als onvergetelijk. Wat zal ik het zweet missen wanneer ik mijn ontrouwe stalen ros voortduw, het liefst in de regen, het liefst helemaal van buiten amsterdam, lachend om de elementen, lachend om het lot, stoer in mijn man zijn, terug naar de basis. Wat zal ik de tranen missen die het geluk gestalte geven wanneer de zon schijnt en alles op rolletjes loopt. Ik ben blij dat ik af en toe aankloot en de mensen hoofdschuddend laat passeren, want zij kennen dat gevoel..

Nou ja zeg!

Vandaag aan het werk geweest met een constante focus op getril in mijn rechter broekzak, Ajax speelt zijn laatste kans om de landstitel. vervelend is, zelfs als ajax een keer wint wanneer het nodig is, verwijzing naar eerder verloren nietszeggende wedstrijden, moet Psv verliezen. Psv is een club die op ongemerkte wijze titel na titel pakt en mij zo langzamerhand doet twijfelen aan eventuele inschrijving bij leeghoofdige figuren die met slaghouten afspreken langs snelwegen. tril..een nul voor ons, das lekker, zou het dan toch nog kunnen. tril..twee nul. Met spanning wacht ik het nieuws af omtrend Psv, tervergeefs. Wanneer ik mijn stadion bezoekende source sms over hun vorderingen krijg ik niets terug. Over en sluiten denk ik dan. Niets is zo naar als het onomkeerbare, vooral niet als dat iets is waar feestende eindhovenaren mee te maken hebben. Psv landskampioen 2008, ik start mijn haperende vespa en rij naar de australian. F staat ijsjes te knutselen en komt naar buiten als hij me ziet staan. en? ja klote..een nul voor die anti voetbal club. ik merk dat ik neerslachtiger ben dan ik dacht, draai mijn stalen ros het trotoir af en laat me meevoeren in de gezelligheid van de lente. Wat een fokkign lekker weer is het ineens geworden, maar vandaag ben ik de gebroken fan, blik op onweer en jas tot het bovenste tandje dicht geritst..volgend jaar pakken we alles wat er te winnen valt..no surrender..voetbal is oorlog..maar de bal is rond..