Balans en Perfectie!

Met een zelfverzekerdheid waar ik me van afvraag waar hij vandaan komt zwier ik de stoep op. Ik laat me van mijn zadel glijden en sla het meegebrachte handdoekje sportief om mijn nek, lekker dan. Ik duw tegen de deur ,die getrokken moet worden, en zie de ogen van de baliemedewerkster klein worden van leedvermaak. Even nochalelant de telefoon uit de zak nemen doet haar vermoeden dat ik een interessant en boeiend zakenleven lijd, jammer ze kijkt niet. Vanuit de zaal hoor ik het nodige testosteron vrij komen waarbij het nodig schijnt te zijn hartstochtelijk te hijgen en zelfs af en toe te schreeuwen. Kleine vrouwtjes van middelbare leeftijd douchen zich maar haastig af en zoeken de veiligheid van hun vierwiel aangedreven staalconstructies op. Goeie morge meneer Akkerman. Ik schrik op en kijk wie mij uit mijn gedachte deed opschrikken. Of ik even mijn pasje wilde doorhalen want er begon zich een rij te vormen bij het handscanhekje, mooi scrable woord trouwens. Na het goedkeuren van mijn levenslijnen loop ik langs de glazen wand waar ik visueel bevestigd krijg wat mijn gehoor reeds deed vermoeden. Grote bezwete kerels, met meer inkt in hun armen dan zij vermoedelijk ooit met een pen geschreven hebben springen van apparaat naar gewichten, van gewichten naar loopbanden onder het slaken van zuchten en kreten. Mijn ogen zoeken al naar een authentiek ogende geitenboerderij achtige draaikastjes waaruit je voor twintig cent korels of pinda s kan krijgen voor die rakkers maar ook ik zal me moeten mengen in de jungle van sportend Amsterdam zuid. Ik loop schichtig naar de herenkleedkamers, klim over een groepje gedesillusioneerde ajaxspelers heen en zie de kansen voor het komende beslissende playoff duel zienderogen kleiner worden. Kan iemand die jongens omhoog trekken en ze een knuffel geven, ik heb helaas aan een strak trainingschema te voldoen, ik heb geen tijd voor emoties en trouwens emoties zijn voor vrouwen lijkt er op menig mannen voorhoofd geschreven te staan. Onwennig pak ik een paar gewichten en kijk in de spiegel, tja, echt gespierd kun je mij niet noemen, anders dan de blikken die mij volgen vanuit hun uiterste krachtsinspanning maakt dat me ook niet zoveel uit. Ik doorloop mijn schema en ik merk dat het allemaal net niet te doen is, maar daar zal wel weer een of andere techniek achter zitten en pak tevreden mijn spulletjes uit mijn computergestuurde kluis. Vroeger had je in ieder geval nog van die fijne armbandjes met een sleuteltje eraan die je na een dagje zwemmen in de miranda bad zonder uitzondering kwijt was, waar is het mis gegaan. Ik voel de brakheid van gister avond in mijn keel gieren en merk dat ik mijn briefgeld zal moeten aanspreken voor een flesje speciaal trainingswater, goed voor geest en lichaam. Alles lijkt hier in balans te moeten zijn en ik lijk de enige die daar de nodige moeite mee heeft. Ik ben namelijk niet in balans, ik ben een mens dat gewoon een bord eten eet, om de zoveel tijd geniet van een lekker drankje en slapen alleen in gezelschap wardeer. Ik trek aan de deur die geduwd moet worden en voel de ogen in mijn rug branden. Buiten staat een meisje, lekker in het niets te staren, even na te genieten van de inspanning die haar lichaam geleverd heeft. Ik kijk haar meewarig aan, ook zij denkt even terug aan het gevoel waneer je ijskoud en nat zonder sleuteltje voor je kluisje stond, ik giet de laatste euro uit mijn flesje naar binnen..

verve(l)ling..

Sjokkend langs het water van de gracht, richting het beloofde land waar mijn grote vriend F de scepter zwaait, probeer ik niet te struikelen over kortgerokte benen die de rode belofte dragen bruin te zullen worden. Uit eigen ervaring weet ik wel beter. Mijn neus is altijd als eerste aan de beurt, als een droogliggend wad komt het omhoog tussen de poriën der zeespiegel, om vervolgens tervergeefs overspoeld te worden met aftersun. Rendament?.. alsof een druppel water verdwijnt in de geulen van een Afrikaanse akker..Verdrietig kijk in de spiegel en zie het velletje langzaam het veilige nestje verlaten om zijn eerste vlucht te gaan maken, hij stijgt op maar glijdt in sierlijke duikvlucht richting wasbak. Ik voel in mijn zakken en graai er twee keer twee euro uit, net genoeg voor een koffie en een broodje dooie koe, de opstekende wind loeit bestraffend..