Zomer in mijn bol

Mijn blik hangt op de grijze massa in de lucht. Geen stukje blauwe illusie, geen straaltje van hoop doorbreekt het front. Dit is waar we het mee moeten doen, zegt een sip kijkende weerman op de TV. De vooruitzichten zijn recessieachtig somber te noemen, het ergste moet nog komen zo lijkt het. De recessie die even ongrijpbaar als het weer is voor de normale mens zal na verloop van tijd wel weer afnemen zo is de verwachting. Het weer in Nederland zal altijd van kut naar matig en weer terug veranderen. Maar hoop doet leven, ook nu weer. Ik zie mezelf alweer lopen in mijn army achtige iets te grote iets te lange, maar o zo nonchalante korte broek door het Vondelpark. Zonnebril op mijn bakkes en een 12 pack koude groene rakkers in mijn gebruinde knuist, een man net ontwaakt uit zijn winterslaap. Alles is zoveel lekkerder met een zonnetje aan een strak blauwe hemel, ik lach naar vatzige vrouwen met ongeschoren benen, wat maakt het ook uit, ik speel met een klasje ADHD probleem gevallen want ja, die dekselse knaapjes toch..haha..en ik spring achterop de vuilniswagen en zing het uit van vreugde. Maar dan, een drupje? Snel vallen ze in hun baan naar beneden, rusteloos kletteren ze op de daken van de autos. Ik spring van de wagen af, struikel over de horde opholgeslagen herriemakers en beland tussen de harige benen van het vlesige wijf..godverdegodver. Ik sla een krant open, recessie op ongekend hoogtepunt, het licht zal wel kunnen blijven branden maar het welvaarts niveau zal niet meer hetzelfde zijn. ik zou zoiets ook over de naderende zomer willen horen, wie durft mij de feiten voor te schotelen. Zomer zal waarschijnlijk tegenvallen, er zal af en toe een zonnetje schijnen maar hou rekenign met lage temperaturen en stortregens. Misschien is het maar beter zo, nu zie ik mezelf met mijn laatste Euro een ijskoud pilsje kopen, hem aan mijn lippen zetten en mijn ogen sluiten op een broeierige avond in het Vondelpark. De boom waar ik tegen aan zit, heeft duidelijk behoefte aan een buitje maar helaas voor hem houd de droogte nog wel even aan. Mijn laatste slokje gooi ik uit solidairiteit tussen zijn wortels waar hij verdampt als een illusie..