verve(l)ling..

Sjokkend langs het water van de gracht, richting het beloofde land waar mijn grote vriend F de scepter zwaait, probeer ik niet te struikelen over kortgerokte benen die de rode belofte dragen bruin te zullen worden. Uit eigen ervaring weet ik wel beter. Mijn neus is altijd als eerste aan de beurt, als een droogliggend wad komt het omhoog tussen de poriën der zeespiegel, om vervolgens tervergeefs overspoeld te worden met aftersun. Rendament?.. alsof een druppel water verdwijnt in de geulen van een Afrikaanse akker..Verdrietig kijk in de spiegel en zie het velletje langzaam het veilige nestje verlaten om zijn eerste vlucht te gaan maken, hij stijgt op maar glijdt in sierlijke duikvlucht richting wasbak. Ik voel in mijn zakken en graai er twee keer twee euro uit, net genoeg voor een koffie en een broodje dooie koe, de opstekende wind loeit bestraffend..