Einde(lijk) Rust

De zon speelt met licht en donker als een kind doet wanneer het eenden en vossen projecteert op de muur. Motieven van honderden bladeren glijden op het ritme van de wind van mijn tenen naar mijn hoofd, en daar voorbij. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes, waar menig Chinees medemens jaloers op kan zijn, en mijmer in mezelf over de geneugten des levens. Een grote bos rastahaar zit met ontbloot bovenlichaam gebogen over zijn gitaar, keurig gekamde haren trekken onwennig de manchetten van zijn overhemd open, uit? nee..of toch.Hij blijft in zijn rol en zoekt verkoeling in koude rose uit een ijsemmertje en verschuilt zich in het hectische leven van zijn telefoon. Soms kijkend, soms nochalant in de hand houdend, soms in de broek schuivend, maar meestal aan het luisterend oor. Een groepje net-moeder-geworden vrouwen zit in een kringetje op het gras, om hun heen een veilige barriere van kinderwagens, het kroost kijkt als onoplettende bewakers uit hun rollende torentjes. Een strompelende verslaafde vraagt om geld maar krijgt een bonbon, een puber vraagt om aandacht maar krijgt geld voor drugs. Een radio. Twee radio s. Twee radio s en een telefoon met het nieuwste nummer van T pain. Achter mij staat een scooter op het pad, het gaat hier om jongens die te jong zijn voor een certificaat maar te oud om te leren. De babybalustrade begint moe te worden. Het rasta haar herhaald onophoudelijk het moeilijkste stukje uit zijn balade en de gekamde lokken lachen plakkerig. Menig chinees medemens houdt het voor gezien en ook ik zoek mijn rust in de gekte van de stad, knetterend op mijn ros. Tussen passeerende vrachtauto s snuif ik het fijnstof op, nu het nog kan, vloek ik op de permanent geopende brug over de schinkel en word al bellend aangehouden door een agent op een motor, die mij te jong lijkt voor een certificaat en te oud om te leren..