ken je dat gevoel?

In zomerkleding naar je werk gaan en soppend van de regen die avond huiswaarts keren, proberend grip te houden in je constant wegglippende birkenstocks, zoekend naar je trappers. Op je skoeter een politielichtcontrole naderen en er achter komen dat kortsluiting in het lichtcircuit een eind aan je bravoure zal maken. Nonchalant een pose aannemen in een lift, hierbij de noodknop indrukken en in de ogen van de iets te dikke, iets te oude, iets te eenzame schoonmaakster zien dat zij er het beste van wil maken. Ken je dat gevoel? wie kent het niet. De genante gebeurtenissen des levens die zorgen voor broodnodige opvulling in pijnlijke verjaardagsstiltes zijn bij mij niet meer op twee handen te tellen, helaas en gelukkig. Hoe saai zou het zijn als je in je allereerste romantische nacht met de vrouw van je dromen een fles champagne zou openen en de kurk met een sierlijke boog in de prullenbak zou doen verdwijnen. Het liefst trek ik in het donker op de tast eerst de vissenkom over me heen om daarna, mocht ik hem vinden, de fles zo te ontkurken dat de kleine doerak via de kin van mijn vriendin in mijn oog beland, waarna ik de avond zonder twijfel zal kunnen typeren als onvergetelijk. Wat zal ik het zweet missen wanneer ik mijn ontrouwe stalen ros voortduw, het liefst in de regen, het liefst helemaal van buiten amsterdam, lachend om de elementen, lachend om het lot, stoer in mijn man zijn, terug naar de basis. Wat zal ik de tranen missen die het geluk gestalte geven wanneer de zon schijnt en alles op rolletjes loopt. Ik ben blij dat ik af en toe aankloot en de mensen hoofdschuddend laat passeren, want zij kennen dat gevoel..