Nou ja zeg!

Vandaag aan het werk geweest met een constante focus op getril in mijn rechter broekzak, Ajax speelt zijn laatste kans om de landstitel. vervelend is, zelfs als ajax een keer wint wanneer het nodig is, verwijzing naar eerder verloren nietszeggende wedstrijden, moet Psv verliezen. Psv is een club die op ongemerkte wijze titel na titel pakt en mij zo langzamerhand doet twijfelen aan eventuele inschrijving bij leeghoofdige figuren die met slaghouten afspreken langs snelwegen. tril..een nul voor ons, das lekker, zou het dan toch nog kunnen. tril..twee nul. Met spanning wacht ik het nieuws af omtrend Psv, tervergeefs. Wanneer ik mijn stadion bezoekende source sms over hun vorderingen krijg ik niets terug. Over en sluiten denk ik dan. Niets is zo naar als het onomkeerbare, vooral niet als dat iets is waar feestende eindhovenaren mee te maken hebben. Psv landskampioen 2008, ik start mijn haperende vespa en rij naar de australian. F staat ijsjes te knutselen en komt naar buiten als hij me ziet staan. en? ja klote..een nul voor die anti voetbal club. ik merk dat ik neerslachtiger ben dan ik dacht, draai mijn stalen ros het trotoir af en laat me meevoeren in de gezelligheid van de lente. Wat een fokkign lekker weer is het ineens geworden, maar vandaag ben ik de gebroken fan, blik op onweer en jas tot het bovenste tandje dicht geritst..volgend jaar pakken we alles wat er te winnen valt..no surrender..voetbal is oorlog..maar de bal is rond..