hakken

Hoge hakken tikken over de ongelijke straat in het nog rustige amsterdam zuid. Een enkeling kijkt op van een schuimige cappuchino en knikt goedkeurend. De hakjes tikken haastig door, ze zijn gewend aan dergelijke blikken. Dan slaan ze af langs de traiteur, waar het aanzienelijk drukker is en vele ogen volgen die subtiel gevormde muiltjes, sommige met vermaak andere met jaloezie.

Ze zien de vrouwen fluisteren in het oor van hun partners, zo kan ik er ook uit zien, als ik zou willen dan. Ze zien de man instemmend knikken, dat mocht je willen, zulke hakjes? nee zulke hakjes behoren gedragen te worden door de voeten van een verlijdster, een vrouw met passie en hartstocht. Deze mannen weten wel beter en bekijken dit schouwspel met het grootste genoegen.

Dan zijn ze weg, geen vrolijk uitdagend geklik op de tegels, geen glinstering in het zwarte lak van de stappertjes.

De draagster zit enkele stoelen verderop, de hakken in de hand, kousenvoeten op de rand van de stoel, het gezicht in een pijnlijke grimas. Zie je wel zeggen de vrouwen, dat krijg je er nou van, dat zal haar de volgende keer wel leren zo over straat te gaan. De mannen knikken instemmend, wat was de laatste keer dat zij hun vrouwen zagen lijden in schoonheid? Met treurnis werpen zij een laatste blik op haar die gestreden heeft voor de goede zaak, zo verdomd jammer dit..