Het is weer zover..

Een vrouw kijkt me niet begrijpend aan. Haar ogen blikken log de mijne in en ik constateer dat intelligentie ver te zoeken is. Dan valt haar mond langzaam open en een rij scheve tanden komt bloot te liggen als een pier in de vloedlijn. Ze stottert iets onverstaanbaars en wacht op een antwoord. Op mijn beurt kijken mijn ogen haar nu vragend aan, wat wil je van mij? Jij hebt hem dus niet, begint zij als ze mijn blik ziet. Nee, ik heb hem dus niet nee. Maar ook niet meer boven, ik kan het me gewoonweg niet voorstellen. Ik heb zojuist voor u gekeken mevrouw en ik kan er nergens meer een vinden. Maar gister..Ja gister had ik er nog stapels van, kon ik er zowat het bos niet meer doorheen zien. Welk bos? Dat is een spreekwoord om aan te geven hoeveel..misschien kan je het nog voor me bestellen, vroeg ze moedeloos. Ik had het graag gedaan mevrouw, maar ook daar zijn ze op. Weet je dat ik dat nou altijd heb, nooit is er meer iets als ik er naar zoek? Iedereen heeft het mevrouwtje, het is uitverkoop..